خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما در مقام صبر فشردیم گام خویشیک گام آن‌طرف ننهیم از مقام خویش
۲
این مرغ تنگ حوصله را دانه‌ای بس استصیاد ما به دانه چه آراست دام خویش
۳
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کردمخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش
۴
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهشسازند دور و باز نشیند به بام خویش
صفحهٔ ۱ از ۲