خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیمامید ز هر کس که بریدیم، بریدیم
۲
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشینداز گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم
۳
رم دادن صیدِ خود از آغاز غلط بودحالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم
۴
کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد استانگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم
صفحهٔ ۱ از ۲