خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۳۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوی بزمت نگذرم از بس که خوارم کرده‌ایتا نداند کس که چون بی اعتبارم کرده‌ای
۲
چون بسوی کس توانم دید باز از انفعالاینچنین کز روی مردم شرمسارم کرده‌ای
۳
ناامیدم بیش از این مگذار خون من بریزچون به لطف خویشتن امیدوارم کرده‌ای
۴
تو همان یاری که با من داشتی صد التفاتکاین زمان با صد غم و اندوه یارم کرده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲