خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۱۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چند دانمت مهر ای نازنین نباشداما روا به عاشق پیوسته کین نباشد
۲
هر کس نکرد قبله محراب ابرویت راشک نیست اینچنین کس اهل یقین نباشد
۳
چشمت که خواند آهو آهو نه شیر گیردزلفت که گفت نافه در نافه چین نباشد
۴
ریزد همی کلامت شهدی به کام جان هاحقا که این حلاوت در انگبین نباشد
صفحهٔ ۱ از ۳