خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان که هر دی و هر نوبهار گرید و خنددبروزگار من و عهد یار گرید و خندد
۲
خوش است گریهٔ مینا و خندهٔ لب ساغرعلی الخصوص که در لاله زار گرید و خندد
۳
خطاست گریه و بیهوده است خنده آنکسکه جز بفرقت و وصل نگار گرید و خندد
۴
خوش آنکه یار چو پروانه‌ام ببزم محبتبسوزد و بغمم شمع وار گرید و خندد
صفحهٔ ۱ از ۲