خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کردکه ره عقل زد و رخنه به ایمانم کرد
۲
مات خود ساخت مرا چون که به معنی نگرمآن‌که در صورت زیبای تو حیرانم کرد
۳
همچو پرگار که در دایره سرگردانستنقطهٔ خال تو سرگشته دورانم کرد
۴
با چه تشبیه کنم لاغری خود که غمتآن چه از ضعف نیاید، به نظر آنم کرد
صفحهٔ ۱ از ۳