خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشدخوشم از اینکه به لطف توام نظر باشد
۲
امید من به تو امید زاهدان به عملکه تا نهال امید که را ثمر باشد
۳
چو بر نخورد کسی در جهان به طول املهمان به است که آمال مختصر باشد
۴
تو راز ساقی مشفق چو می‌رسد ساغربه جان بنوش اگر زهر یا شکر باشد
صفحهٔ ۱ از ۳