خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویشکه خوبگوید و خود بشنود فسانهٔ خویش
۲
ببین ببزم که نائی چگونه از لب خوددمد به نای و دهد گوش بر ترانهٔ خویش
۳
من و خرابی دل بعد ازین که آن دلبرخراب کرد دلم را و ساخت خانهٔ خویش
۴
بدامن ار فکنم طفل اشگ این نه عجبدهم بدامن خود جای نازدانهٔ خویش
صفحهٔ ۱ از ۲