خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد شکر فارغم ز تماشای باغ و راغکز یاد گلرخی است مصفا دلم چو باغ
۲
صد چاک باد همچو گل از نیش خار غمهر دل ز عشق یار ندارد چو لاله داغ
۳
دارند جلوه ماه‌وشان پیش یار منگر پیش آفتاب دهد روشنی چراغ
۴
از زلف او سراغ دل خویش میکنمآری کند ز گمشده‌اش هر کسی سراغ
صفحهٔ ۱ از ۲