خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آنکه گنج غمت جا گرفت در دل خاکبعشق خاک همی دور میزند افلاک
۲
چو دیدم ابروی محرابی تو دانستمکه چیست سر سجود فرشتگان بر خاک
۳
مرا مران ز در خویش و هر چه خواهی کنکه جز ز درد جدائیت من ندارم باک
۴
هزار مرتبه از عمر جاودان خوشتراگر تو تیغ کشی بر سرم بقصد هلاک
صفحهٔ ۱ از ۲