خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما می‌کشان چو بادهٔ گلنار می‌زنیممستانه خویش بر در و دیوار میزنیم
۲
ساقی گواه ماست که چون باده میکشیمخمخانهٔ سپهر به یک بار میزنیم
۳
حاجی به صد امید در کعبه می‌زندما نیز حلقه بر در خمار میزنیم
۴
با اینکه جان محاط محیط غم است بازکوس طرب به گنبد دوار میزنیم
صفحهٔ ۱ از ۲