خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تو حیران شدن از چشم تر آموخته‌امروش مردم صاحب نظر آموخته‌ام
۲
زان زمانم که پدر برده به مکتب تا حالالف قد تو زیبا پسر آموخته‌ام
۳
غیر عشق تو به عالم چو ندیدم هنریجهدها کرده‌ام و این هنر آموخته‌ام
۴
گر دهم باغ جنان را به یکی گندم خالمکنم عیب که کار پدر آموخته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲