خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار نگذارد اگر لعل شکر خایش ببوسمدر قفای او روم نقش کف پایش ببوسم
۲
گر بدست من نیفتد دامنش در رهگذرهاخاک گردم سایهٔ قد دلارایش ببوسم
۳
گر بپوشد دیده از من تا نبوسم نرگسش رامن صبا گردم سر زلف سمن سایش ببوسم
۴
گر بایمائی ز ابرو جان شیرین خواهد از منبی تامل جان کنم ایثار و ایمایش ببوسم
صفحهٔ ۱ از ۲