خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نظر بر آن رخ چون آفتاب افکنده ایمای بسا پروین که از چشم پر آب افکنده ایم
۲
او بما دلسرد و ما محو تماشای رخشفصل دی خوش الفتی با آفتاب افکنده ایم
۳
یار را بی پرده بتوان دید هر سو بنگریما زوهم خود بروی او نقاب افکنده ایم
۴
چشم زاهد بر کناب و چشم ما بر خال یارما نظر بر نقطه‌ام الکتاب افکنده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲