خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون گل روی ترا در خور دیدار شدیمنیست باک ار ببر خلق جهان خوار شدیم
۲
تا سر زلف گره گیر تو افتاد بدستفارغ از کشمکش سبحه و زنار شدیم
۳
بدو صد دام فتادیم و پریدیم ولیآخرالامر بدام تو گرفتار شدیم
۴
در ره عشق تو جز خویش ندیدیم حجابچون گذشتیم ز خود از تو خبردار شدیم
صفحهٔ ۱ از ۳