خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش بهر گریه در هجرت مجالی داشتمبا خیال طرّه‌ات آشفته حالی داشتم
۲
یاد ایّامی که با لبخندی از لعل لبتمی‌زدودی از دل من گر ملالی داشتم
۳
می‌گرفتم از اشارت‌های ابرویت جوابدر ضمیر از هر دو عالم گر سئوالی داشتم
۴
کاش بودم با کبوترهای بامت همنشینباز خوش بودم اگر بشکسته بالی داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲