خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتنوانرا بکار بستن و معمول داشتن
۲
شرط است بهر درک سخن هوش مستمعدر شوره زار دانه نبایست کاشتن
۳
گفتم بپیر میکده آب حیات چیستکارم مگر بدست ز همت گماشتن
۴
گفتا برای راحت خلق از ره و دادتا حد خویش رایت خدمت فراشتن
صفحهٔ ۱ از ۲