خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سواد موی تو اندر بیاض روی نکونوشته است خطی لا اله الا هو
۲
فرشتهٔی نه پری نه بشر نه پس چه کسیکه هر چه خوانمت از حسن بهتری از او
۳
گرفته‌ام سر خود را ز روی شوق بدستبدین امید که بر پایت افکنم چون گو
۴
مرا بروضهٔ مینو چه حاجتست ذکرکه هست کوی توام به ز روضهٔ مینو
صفحهٔ ۱ از ۲