خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو کسی بعذرخواهی نرود ز بی گناهیبگنه خوشم که آورد مرا بعذرخواهی
۲
چه غم ای گناهکاران ز گناه ما که هرگزگنهی نمیشود بیش ز رحمت الهی
۳
بگنه خوشیم و عذرش نه بزهد ونخوت آنکه گنه بسی نکوتر ز غرور بی گناهی
۴
دلی از تو چون شود شاد دل تو شاد گرددنرسی بخیر الا بطریق خیرخواهی
صفحهٔ ۱ از ۲