خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا زده‌ام خویش به دیوانگییافته‌ام راه به فرزانگی
۲
کی رسدم سلسله از زلف یارگر نزنم خویش به دیوانگی
۳
ریزد اگر خون من آن آشنابه که دهد نسبت بیگانگی
۴
آه که صیاد مرا در قفسکشت ز بی آبی و بی دانگی
صفحهٔ ۱ از ۲