خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را ز دم تو وامْ روزی استوز صاف تو دُردِ خام روزی است
۲
از ساقی مجلس تو ما رااز دور خیال جام روزی است
۳
جان خاک تو شد که خاک را هماز جرعهٔ ناتمام روزی است
۴
مرغی است دلم بلندپروازاما ز قضاش دام روزی است
صفحهٔ ۱ از ۳