خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل عاشق به جان فرو نایدهمتش بر جهان فرو ناید
۲
خاکیی را که یافت پایهٔ عشقسر به هفت آسمان فرو ناید
۳
ور دهد تاج عقل با دو کلاهسَر عاشق بدان فرو ناید
۴
عشق اگرچند مرغ صحرائی استجز به صحرای جان فرو ناید
صفحهٔ ۱ از ۳