خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از آن دلستان به کس نرسدبر از آن بوستان به کس نرسد
۲
بی غمش رنگ عیش کسی نبردبی دَمش بوی جان به کس نرسد
۳
به غلط بوسه‌ای بخواهم ازوگرچه دانم که آن به کس نرسد
۴
لب به دندان فروگزد یعنیرطب از استخوان به کس نرسد
صفحهٔ ۱ از ۳