خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مه نجویم، مه مرا روی تو بسگل نبویم، گل مرا بوی تو بس
۲
عقل من دیوانهٔ عشق تو شدبندش از زنجیر گیسوی تو بس
۳
اشک من باران بی‌ابر است لیکابر بی‌باران خم موی تو بس
۴
آینه از دست بفکن کز صفاپشت دست آئینهٔ روی تو بس
صفحهٔ ۱ از ۲