خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با بخت در عتابم و با روزگار هموز یار در حجابم و از غم‌گسار هم
۲
بر دوستان نکالم و بر اهل بیت نیزبر آسمان وبالم و بر روزگار هم
۳
اندر جهان منم که محیط غم مراپایان پدید نیست چه پایان کنار هم
۴
حیرانم از سپهر چه حیران؟ که مست نیزمحرومم از زمانه، چه محروم؟ خوار هم
صفحهٔ ۱ از ۳