خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنگ دل از آب روی شستیموز درد هوا سبوی شستیم
۲
دل را به کنار جوی بردیموز یار کناره جوی شستیم
۳
از شهر شما دواسبه راندیماز خون سر چار سوی شستیم
۴
جان را به وداع آفرینشاز عالم تنگ خوی شستیم
صفحهٔ ۱ از ۳