خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تفّ دل، آتشین دهانمزآن نام تو بر زبان نرانم
۲
ترسم که چو صبر از غم تونام تو بسوزد از زبانم
۳
فریاد کز آتش دل منفریاد بسوخت در دهانم
۴
بالای سر ایستاد روزمدر پستی غم فتاد جانم
صفحهٔ ۱ از ۳