خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طاقتی کو که به سر منزل جانان برسمناتوان مورم و خود کی به سلیمان برسم
۲
خضر لب تشنه در این بادیه سرگردان داشتراه ننمود که بر چشمهٔ حیوان برسم
۳
شب تار و ره دور و خطر مدعیانتا در دوست ندانم به چه عنوان برسم
۴
عوض شکوه کنم شکر چو یوسف اظهارمن به دولت اگر از سیلی اخوان برسم
صفحهٔ ۱ از ۲