خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از گلستان وصل نسیمی شنیده‌امدامن گرفته بر اثر آن دویده‌ام
۲
بی‌بدرقه به کوی وصالش گذشته‌امبی‌واسطه به حضرت خاصش رسیده‌ام
۳
اینجا گذاشته پر و بالی که داشتهآنجا که اوست هم به پر او پریده‌ام
۴
این مرغ آشیان ازل را به تیغ عشقپیش سرای پردهٔ او سر بریده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۴