خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلی از باغ وفا آمدهایخود خس و خار نما آمدهای
۲
هر کجا پای نهی گل رویدتا ندانی ز کجا آمدهای
۳
ذرهٔ ذات تو خورشید لقاستبحری و قطره قضا آمدهای
۴
سایهٔ خار تو سروستان استخرمن نشو و نما آمدهای
صفحهٔ ۱ از ۳