خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشتاز جدائی مر دو دست از دامن صحرا نداشت
۲
حسن لیلی جلوه گر در چشم مجنون بود و بسظن مردم این که لیلی چهرهٔ زیبا نداشت
۳
دوش چون پنهان ز مردم می‌شدی مهمان دلدیده گریان شد که او هم خانه تنها نداشت
۴
ای معلم هر جفا کان تندخو کرد از تو بودپیش ازین گر داشت خوی بد ولی اینها نداشت
صفحهٔ ۱ از ۲