خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دادم از دست برون دامن دلبر به عبثبه گمانهای غلط رفتم از آن در به عبث
۲
چهرهٔ عصمت او یافت تغییر به دروغمشرب عشرت من گشت مکدر به عبث
۳
تیره گشت آینهٔ پاکی آن مه به خلافشد سیه روز من سوخته اختر به عبث
۴
بود در قبضهٔ تسخیر من اقلیم وصالناکهان باختم آن ملک مسخر به عبث
صفحهٔ ۱ از ۲