خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۱۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزدگشاده روی سحرگه ز خواب برخیزد
۲
علی‌الصباح نشیند چو مه به مجلس میشبانه با رخ چون آفتاب برخیزد
۳
ز تاب می گل رویش چنان برافروزدکه سنبل سر زلفش ز تاب برخیزد
۴
بیاد آن مه خرگه نشین چو بارم اشگبه شکل خوی که از آن صد حباب برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲