خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز ما را جان به استقبال جانان می‌رودتن به جا می‌ماند و دل همره جان می‌رود
۲
باز جیبی چاک خواهم زد که دستم هر زمانبی‌خود از وسواس دل سوی گریبان می‌رود
۳
باز خواهم در خروش آمد که وقت حرف صوتبر زبان نطقم اول آه و افغان می‌رود
۴
باز خواهم غوطه زد در خون که از بحر درونسوی چشمم ابر خون باری شتابان می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳