خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش سرگرم از وثاق آن کوکب گیتی فروزنیم شب آمد برون چون افتاب نیم روز
۲
همرهش فوجی ز می‌خواران پر ظرف از شرابواقف از جمعی ز آگاهان آگاه از رموز
۳
پیش پیش لشگر حسنش پس از صد دور باشدر کمانها تیرهای دل شکاف سینه سوز
۴
پیش روی تابناکش کوههای عقل و صبردر گداز از بی‌ثباتی‌ها چو برف اندر تموز
صفحهٔ ۱ از ۲