خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهی که زینت حسنست گرمی خویشطپانچه بر رخ خورشید می‌زند رویش
۲
چرنده را ز چرا باز می‌تواند داشتنگاه دلکش ناوک گشای آهویش
۳
هزار خنجر زهر آب داده نرگس اوکشیده بهر دلیری که بنگرد سویش
۴
چنان ربود دل مرا که هیچ دیده ندیدهمین که یافت محل غمزهٔ محل جویش
صفحهٔ ۱ از ۳