خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخم نگهت نهفته خوردمپنهان نگهی دگر که مردم
۲
شد عقل و زمان مستی آمدخود را به تو این زمان سپردم
۳
تیر نگهم زدی چو پنهانراهی به نوازش تو بردم
۴
می‌گشت لبم خضاب اگر دوشدامن گه گریه می‌فشردم
صفحهٔ ۱ از ۲