خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردمپروانهٔ خویشم کن تا گرد سرت گردم
۲
دست همه از نخلت پرمیوه و بس خندانگستاخ نیم کز دور گرد ثمرت گردم
۳
من تشنه و تو ساقی هرچند ز وصل خودمحرومترم سازی مشتاقترت گردم
۴
ناز از شکرستانت هر چند مگس راندمن بیشتر از حسرت گرد شکرت گردم
صفحهٔ ۱ از ۳