خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۴۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارمبچه روی عذر گویم که رخ سیاه دارم
۲
من اگر گناه‌کارم تو به عفو کار خود کنکه زبان توبه گوی و لب عذر خواه دارم
۳
منم آن که یک جهان را ز غمت به باد دادمتو قبول اگر نداری دو جهان گواه دارم
۴
نه چنان برخش آهم زده تازه حسنتکه عنان آن توانم نفسی نگاه دارم
صفحهٔ ۱ از ۳