خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید نغمه‌ای از باده‌نوشی تو به گوشمکه چون خُم می و چون نایِ نی به جوش‌وخروشم
۲
کجاست نرمی و کیفیتی و نشئهٔ عشقیکه می‌نخورده از آنجا برون بَرَند به دوشم
۳
ز خام‌کاری تدبیر خود فتاده به خندهخرد چو دید که آوَرْد آتش تو به جوشم
۴
قیاس حیرتم ای قبلهٔ مراد از این کُنکه با هزار زبان در مقابل تو خموشم
صفحهٔ ۱ از ۲