خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که ما از روی رسوایی نقاب افکنده‌ایمعشق رسوا را هم از خود در حجاب افکنده‌ایم
۲
نافکنده طرح صلح آن جنگجو با ما هنوزما ز دهشت خویش را در اضطراب افکنده‌ایم
۳
ز آتش دل دوزخی داریم کز اندیشه‌اشخلق را پیش از قیامت در عذاب افکنده‌ایم
۴
مژده ده صبح شهادت را که چون هندوی شبما سر خود پیش تیغ آفتاب افکنده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳