خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشیننشیمنی است ز مردم تهی بیا بنشین
۲
تو شاه حسنی و خلوت سرای توست دلمهزار سال به دولت درین سرا بنشین
۳
دو منزلند دل و دیده هر دو خانهٔ توچه حاجتست که من گویمت کجا بنشین
۴
تو ماه مجلس ما شو به صد طرب گو شمعبه گوشه‌ای رو و زاری کنان ز ما بنشین
صفحهٔ ۱ از ۲