خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون برفروزد آینه زان آفتاب رورو سوی هر که آورد آتش زند در او
۲
سیلاب تیغ بار چنان تیز رو فتادکز سرگذشت آب و مرا تر نشد گلو
۳
زلف تو جادوئیست برآتش گرفته جاچشم تو آهوئیست به مردم گرفته خو
۴
مشرب رواج یافته چندان که محتسبمی می‌کشد به بزم حریفان سبو سبو
صفحهٔ ۱ از ۲