خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟آسمان با جملگان جسمست و با تو جان چرا ؟
۲
چون تو آیی جزو جزوم جمله دستک می‌زنندچون تو رفتی جمله افتادند در افغان چرا ؟
۳
با خیالت جزو جزوم می‌شود خندان لبیمی‌شود با دشمن تو مو به مو دندان چرا ؟
۴
بی خط و بی‌خالِ تو این عقل امی می‌بَودچون ببیند آن خطت را می‌شود خط‌خوان چرا ؟
صفحهٔ ۱ از ۳