خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شبوآن حدیثِ چو شکر کز تو شنیدم همه شب
۲
گرچه از شمع تو می‌سوخت چو پروانه دلمگرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب
۳
شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می‌بستمن چو مه چادر شب می‌بدریدم همه شب
۴
جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می‌لیسیدمن چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب
صفحهٔ ۱ از ۲