خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگربار این دلم آتش گرفته‌سترها کن تا بگیرد خوش گرفته‌ست
۲
بسوز ای دل در این برق و مزن دمکه عقلم ابر سوداوش گرفته‌ست
۳
دگربار این دلم خوابی بدیده‌ستکه خون دل همه مفرش گرفته‌ست
۴
چو سایه کل فنا گردم ازیراجهان خورشید لشکرکش گرفته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲