خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دود دل ما نشان سوداستوان دود که از دلست پیداست
۲
هر موج که می‌زند دل از خونآن دل نبود مگر که دریاست
۳
بیگانه شدند آشنایاندل نیز به دشمنی چه برخاست
۴
هر سوی که عشق رخت بنهادهر جا که ملامت‌ست آن جاست
صفحهٔ ۱ از ۳