خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آمد و دی به گوش جان گفتای نام تو این که می‌نتان گفت
۲
درنده آنک گفت پیداسوزنده آنک در نهان گفت
۳
چه عذر و بهانه دارد ای جانآن کس که ز بی‌نشان نشان گفت
۴
گل داند و بلبل معربدرازی که میان گلستان گفت
صفحهٔ ۱ از ۴