خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من سر نخورم که سر گران‌ستپاچه نخورم که استخوان‌ست
۲
بریان نخورم که هم زیان‌ستمن نور خورم که قوت جان‌ست
۳
من سر نخوهم که باکلاهندمن زر نخوهم که بازخواهند
۴
من خر نخوهم که بند کاهندمن کبک خورم که صید شاهند
صفحهٔ ۱ از ۴