خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خدا کت نگذارم که روی راه سلامتکه سر و پا و سلامت نبود روز قیامت
۲
حشم عشق درآمد ربض شهر برآمدهله ای یار قلندر بشنو طبل ملامت
۳
دل و جان فانی لا کن تن خود همچو قبا کننه اثر گو نه خبر گو نه نشانی نه علامت
۴
چو من از خویش برستم ره اندیشه ببستمهله ای سرده مستم برهانم به تمامت
صفحهٔ ۱ از ۴